کارشناسی ارشد پرستاری
 
وبسايت تخصصی پرستاري/منابع-مشاوره-جزوه
پيوند ها

بزودي در اين سايت جزوات تخصصي پرستاري براي فروش ارائه مي شود
 
نوشته شده در تاريخ ۱۳٩۱/٩/٢۳ توسط کیوان خدایاری

هپارین یک گلیکوزآمینو گلیکان بسیار سولفاته‌است که به عنوان یک داروی ضدانعقاد تزریقی استفاده می‌شود. هپارین یک مولکول زیستی طبیعی است که بطور مصنوعی نیز ساخته می‌شود. هپارین بیشترین چگالی بار منفی را در بین مولکول‌های زیستی شناخته شده دارد

هپارین، بصورت غیرمستقیم‌درجایگاههای متعدد در هر دو راه داخلی وخارجی انعقاد خون اثر کرده و عمل مهارکننده آنتی ترومبین III (کوفاکتور هپارین‌)را بر چندین فاکتور انعقادی فعال شده، ازجمله ترومبین (فاکتور Ha) و فاکتورهای IXa، Xa، XlA، Xlla تشدید می‌کند. مهارفاکتور فعال شده Xaبا تولید ترومبین تداخل کرده و در نتیجه اعمال مختلف ترومبین را در انعقاد خون مهار می‌کند. هپارین همچنین تشکیل کمپلکس آنتی‌ترومبین III ـ ترومبین را تسریع‌می‌نماید و با این عمل، ترومبین را غیر فعال‌کرده و مانع تبدیل فیبرینوژن به فیبرین می‌گردد. هپارین از طریق مهار فعال شدن فاکتورهای تثبیت کننده فیبرین توسط ترومبین، از تشکیل لخته فیبرینی پایدارجلوگیری می‌کند

هپارین سدیم - HEPARIN SODIUM

 

 

 

 

 

 

نام فارسى

 

هپارین سدیم

 

 

 

نام انگلیسى

 

HEPARIN SODIUM

 

 

 

نام تجارى دارو

 

Hepalean . Lockflush Solution . Hep-Lock . Lipo-Hepin

 

 

 

گروه دارویى

 

ضدانعقاد

 

 

 

مکانیسم اثر

 

از طریق تشدید آثار مهاری آنتی‌ترومبین III باعث جلوگیری از تبدیل فیبرینوژن به فیبرین و همچنین پروترومبین به ترومبین می‌شود.

 

 

 

موارد مصرف

 

ترومبور ورید عمقی، آمبولی ریوی، سکتۀ قلبی، جراحی قلب باز، سندرم انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC)، فیبریلاسیون دهلیزی همراه با آمبولی، به‌عنوان یک ضدانعقاد در اعمال انتقال خون و دیالیز.

 

 

 

میزان مصرف

 

ترمبوز ورید عمقی/ سکتۀ قلبی:
بالغین: 7000-5000 واحد را به‌صورت وریدی هر 4 ساعت بدهید و سپس PT یا ACT را اندازه بگیرید؛ یا 7000-5000 واحد به‌صورت بولوس IV، سپس انفوزیون به‌صورت وریدی؛ انفوزیون وریدی پس از دوز بولوس، سپس 1000 واحد در ساعت واحد همراه با اندازه‌گیری PTT یا ACT (حداکثر دوز روزانه 40،000-20،000).
بچه‌ها: 50 واحد به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن را به‌صورت انفوزیون وریدی و سپس 100 واحد به ازاء هر کیلوگرم در هر 4 ساعت یا 20،000 واحد به ازاء هر مترمربع به‌صورت روزانه در مورد دوز نگهدارنده داده می‌شود.
آمبولی ریوی:
بالغین: 10،000-7500 واحد را به‌صورت وریدی هر 4 ساعت بدهید و سپس PTT یا ACT را اندازه‌ بگیرید؛ یا 10،000-7500 واحد به‌صورت بولوس وریدی، سپس انفوزیون وریدی، انفوزیون وریدی پس از دوز بولوس، سپس 1000 واحد در ساعت و اندازه‌گیری سطح PTT و ACT.
بچه‌ها: انفوزیون وریدی 50 واحد به ازاء هر کیلوگرم، دوز نگهدرانده 100 واحد به ازاء هر کیلوگرم هر چهار ساعت یا 20،000 واحد به ازاء هر مترمربع سطح بدن به‌طور روزانه.
جراحی قلب باز:
بالغین: انفوزیون وریدی 300-150 واحد به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن.
پروفیلاکسی آمبولی:
بالغین: 5000U زیرجلدی برای هر 12 ساعت.
موارد منع مصرف: حساسیت مفرط، هموفیلی، لوسمى همراه با خونریزی، زخم پپتیک، پوپوراى

 

 

 

توضیحات دارو

 

عوارض جانبی:
گوارشی: اسهال، تهوع، استفراغ، بی‌اشتهائی، التهاب دهانی، درد کولیکی شکم، هپاتیت.
ادراری تناسلی: هماچوری.
پوستی: راش، التهاب، پوست، کهیر، طاسی، خارش، سیستم عصبی مرکزی، تب و لرز.
خونی: خونریزی، کاهش تعداد پلاکت.
احتیاطات: در الکلیسم، سابقه آلرژی، طى قاعدگی، بیماران با کاتترهاى طولانی‌مدت، سالخوردگی، حاملگى (در گروه C قرار دارد) بااحتیاط مصرف شود.
فارماکوکینتیک: شروع اثر: زیرجلدى ۶۰ـ۲۰ دقیقه. اوج اثر: طى چند دقیقه. مدت اثر: وریدى ۶ـ۲ ساعت. زیرجلدى ۱۲ـ۸ ساعت. انتشار: از جفت رد نمی‌شود، وارد شیر نمی‌شود. متابولیسم: کبدى (در سیستم رتیکولواندوتلیال). دفع: آهسته از راه ادرار (نیمه عمر ۹۰ دقیقه).
تداخلات داروئی: NSAIDs و آسپیرین باعث تشدید خطر خونریزى می‌شود؛ نیتروگلیسرین داخل وریدى باعث کاهش فعالیت ضدانعقادى می‌شود.
ملاحظات پرستاری:
پیگیرى آزمایشگاهی:
ـ تست‌هاى خونى (هماتوکریت، پلاکت‌ها، خون مخفى در مدفوع) هر سه ماه.
ـ زمان پروترومبین نسبى که بایستى ۲ـ۵/۱ برابر میزان نرمال شود، PTT که اغلب هرروز انجام می‌شود، PTT فعال شده ACT.
ـ فشار خون، بررسى علائم افزایش فشارخون.
توصیه‌ها:
ـ محلول مناسب وریدى رقیق‌شده یا غیررقیق شده باید به‌صورت مستقیم، متناوب، یا انفوزیون مداوم داده شود؛ باید ۱۰۰۰ واحد یا کم‌تر در یک دقیقه داده شود، و سپس ۵۰۰۰ واحد یا کم‌تر در مدت یک دقیقه داده می‌شود؛ انفوزیون ممکن است از ۲۴ـ۴ ساعت متغیر باشد.
ـ در عین حال هر روز باید وضعیت خونى ثابت بماند از آنجائى که دارو نیمه عمر کمى دارد براى حفظ اثر انعقادى باید سروقت داده شود.
ـ در مورد تزریق زیرپوستى نباید محل تزریق را ماساژ یا آسپیره کرد از به‌کار بردن سوزن‌هاى توصیه نشده امتناع کنید.
ـ باید از تزریق داخل عضلانى پرهیز نمود چرا که ممکن است باعث خونریزى شود.
ـ از تزریقات محدوده ۵cm ناف یا هرگونه اسکار و خون‌مردگى خوددارى کنید.
ـ سوزن را به‌طور عمودى وارد پوست کنید و براى اجتناب از صدمه بافتى و بروز هماتوم از عمل آسپیراسیون خوددارى کنید. محل تزریق را به آرامى فشار دهید اما ماساژ ندهید. محل تزریق را مرتب عوض کنید.
ـ هپارین داخل وریدى را می‌توان با تزریق مستقیم داخل وریدى (در مدت ۶۰ ثانیه) یا به‌صورت انفوزیون مخلوط با نرمال سالین یا DW5% تجویز کرد (براى اطمینان از عدم ته‌نشست هپارین مخلوط را چند بار سروته کنید).
ـ هپارین داراى pH اسیدى است و بهتر است از مخلوط کردن آن با داروهاى دیگر اجتناب شود.
ـ از قطع ناگهانى هپارین اجتناب کنید (به‌علت افزایش انعقاد‌پذیری)، هپارین باید به‌تدریج قطع شود و ۵ـ۳ روز قبل از قطع کامل آن یک ضدانعقاد خوراکى تجویز شود.
ـ نمونه‌بردارى براى تعیین PT باید ۶ـ۴ ساعت پس از آخرین دوز وریدی، و ۲۴ـ۱۲ ساعت پس از آخرین دوز زیر جلدى انجام شود.
ـ دارو را در ظروف محکم نگهدارى کنید.
ارزیابى بالینی:
پاسخ درمانی: کاهش ترومبوز وریدى عمقی.
خونریزى از لثه‌ها، پتشی، اکیموز، مدفوع قیرى شکل، وجود خون در ادرار، تب، راش پوستی، کهیر
دوز دارو را هر ۲ـ۱ هفته تغییر دهید.
سندرم White Clot: ترومبوزهاى پارادوکسیکال همراه با تعداد پلاکت کم (ناشى از تجمع پلاکتى غیرقابل برگشت)، در این‌حالت هپارین باید قطع شود.
آموزش به بیمار و خانواده:
ـ از مصرف داروهاى بدون نسخه (OTC) به‌خاطر امکان ایجاد تداخلات داروئى شدید و جدى پرهیز شود، مگر اینکه توسط پزشک تجویز شوند.
ـ بسته به وضعیت بیمار، در ضمن خونریزى فعال (خونریزى قاعدگی) دارو داده می‌شود.
ـ هپارین باعث تغییر CT نمی‌شود و بیمار می‌تواند کارهائى نظیر تراشیدن مو را انجام دهد.
ـ آلوپسى موقت گاهى تا چند ماه پس از قطع دارو ایجاد می‌شود که برگشت‌پذیر است.
ـ به‌منظور جلوگیرى از خونریزى لثه‌اى از مسواک‌هاى نرم استفاده شود.
ـ پلاک شناسائى طبى مخصوص دریافت دارو را به‌همراه داشته باشد.
ـ باید هرگونه خونریزى مثل خونریزى از لثه، زیرپوست، ادرار و مدفوع را گزارش کنند.
ـ هپارین داراى خواص مدر است.
تداخل با تست‌هاى آزمایشگاهی:
افزایش: باعث افزایش برداشت T3 می‌شود.
کاهش: اسیداوریک.
درمان مصرف بیش از حد دارو: محلول ۱% سولفات پروتامین.

 

 

 

 


.: Weblog Themes By Pichak :.



تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک